Ekonomia

Literatura zalecana do wykładu

admin — Fri, 13 Jun 2008 00:01:04 +0000

1. Nasiłowski M.: System rynkowy. Podstawy mikro- i makroekonomii, Wydawnictwo Key Tex, Warszawa 1996:
· roz.5. Analiza czynników produkcji
· 5.1. Krzywa produktu całkowitego… s. 97-99
· 5.2. Wybór najbardziej efektywnej kombinacji… s. 100-104
· roz. 6. Teoria funkcjonowania przedsiębiorstwa s. 117-153

2. Begg D., Fischer S., Dornbusch R.:Ekonomia tom 1, PWE, Warszawa 1993
lub: Begg D., Fischer S., Dornbusch R.:Ekonomia. Mikroekonomia, PWE, Warszawa 1996
· roz. 7. Zachowanie i organizacja przedsiębiorstwa s. 172-198
· roz. 8. Rozwinięcie teorii podaży: koszty a produkcja s. 200-229

3. Samuelson P.A., Nordhaus W.D.: Ekonomia 1, PWN, Warszawa 1995
· roz. 21. Analiza kosztów s. 691-713

4. Oyrzanowski B.: Mikroekonomia, z serii „Biblioteka menedżera”, Wydawnictwo Profesjonalnej Szkoły Biznesu, Kraków 1996
· roz. III.5. Teoria produkcji s. 77-92
· roz. III.6. Przedsiębiorstwo. Strona podaży i popytu… s. 95-113

Koszty w długim okresie

admin — Wed, 11 Jun 2008 00:00:33 +0000

Uchylamy założenie, że kapitał jest czynnikiem produkcji, który nie ulega zmianie. Teraz zmieniają się (dostosowują się do warunków rynkowych) wszystkie czynniki produkcji.

Przychody skali:
· stałe: Q ( l N ) = l Q ( N ), l ł 1
· rosnące: Q ( l N ) > l Q ( N ), l ł 1
· malejące: Q ( l N ) < l Q ( N ), l ł 1
gdzie: Q – produkcja, N – nakłady na produkcję

Korzyści skali produkcji (rosnące przychody ze skali produkcji) są związane z:
· niepodzielnością procesu produkcji i istnieniem kosztów stałych (które rozkładają się na mniejszą lub większą produkcję)
· specjalizacją (wyższa wydajność pracy)
· niepodzielnością drogich, nowoczesnych, skomplikowanych maszyn ucieleśniających postęp techniczny (wyższa wydajność kapitału)

Niekorzyści skali produkcji są związane z:
· menedżerskimi niekorzyściami skali (trudności w zarządzaniu zbyt dużym przedsiębiorstwem, nadmierna biurokratyzacja)
· wyższymi kosztami transportu

Minimum kosztów krańcowych i przeciętnych

admin — Mon, 09 Jun 2008 23:59:57 +0000

Krzywe kosztów całkowitych i zmiennych mają kilka charakterystycznych punktów. Są to:
· punkt przegięcia funkcji kosztów zmiennych (a) - odpowiada mu minimum kosztów krańcowych
· punkt styczności linii prostej poprowadzonej z początku układu osi współrzędnych z funkcją kosztów zmiennych (b) - odpowiada mu minimum przeciętnych kosztów zmiennych
· punkt styczności linii prostej poprowadzonej z początku układu osi współrzędnych z funkcją kosztów całkowitych (d) - odpowiada mu minimum przeciętnych kosztów całkowitych

Rosnąca krzywa kosztów krańcowych przecina krzywą przeciętnych kosztów zmiennych oraz krzywą przeciętnych kosztów całkowitych w punktach, gdzie osiągają one swoje minima (odpowiednio w punktach b’ oraz d’ na rys. „Optimum techniczne przedsiębiorstwa”) .

Koszty stałe i zmienne

admin — Mon, 05 May 2008 23:59:24 +0000

Na koszty całkowite KC składają się:
· koszty stałe KS
· koszty zmienne KZ
KC = KS + KZ

Koszty stałe - wszystkie wydatki związane z funkcjonowaniem przedsiębiorstwa, które nie zależą (w krótkim okresie) od wielkości wytwarzanej produkcji. Są to:
· amortyzacja
· opłaty za dzierżawę terenu
· koszty ogrzewania, oświetlenia, etc.
· koszty funkcjonowania administracji
· odsetki od kredytów

Koszty zmienne - koszty, które zależą od wielkości wytwarzanej produkcji (w krótkim okresie). Są to:
· koszty zużycia materiałów, surowców i półproduktów
· koszty robocizny bezpośredniej
· koszty ruchu maszyn i urządzeń

Analiza funkcji produkcji w krótkim okresie

admin — Wed, 09 Apr 2008 23:58:51 +0000

Długi okres - czas potrzebny do dostosowania do nowych warunków wszystkich rodzajów czynników produkcji w przedsiębiorstwie

Krótki okres - czas, w którym przedsiębiorstwo jest w stanie tylko częściowo dostosować czynniki produkcji do nowych warunków.

Analiza długookresowa funkcji produkcji - zakłada się, że zmianie ulegają oba czynniki, zarówno praca jak i kapitał.

Analiza krótkookresowa funkcji produkcji - zakłada się, że w krótkim okresie kapitał nie ulega zmianie, analizuje się zatem tylko wpływ czynnika zmiennego (pracy) na wielkość produkcji.

Przeciętna produkcyjność pracy (przeciętna wydajność pracy):

Q:L

Krańcowa produkcyjność pracy (krańcowa wydajność pracy)

dQ:dL

Krótkookresowa funkcja produkcji Q= f (L) ma kilka charakterystycznych punktów. Są to:
· punkt przegięcia funkcji (a) - odpowiada mu maksimum krańcowej wydajności pracy.
· punkt styczności funkcji z linią prostą poprowadzoną z początku układu osi współrzędnych (b) - odpowiada mu maksimum przeciętnej wydajności pracy.
· punkt maksimum funkcji produkcji - odpowiada mu krańcowa wydajność pracy = 0.

Prawo malejących przychodów (inaczej: prawo malejącej krańcowej produkcyjności pracy)

Działa ono na prawo od punktu przegięcia a krzywej produkcji Q = f (L).
Krzywa produktu całkowitego oraz produkcyjności przeciętnej i krańcowej
czynnika zmiennego w krótkim okresie (tzn. pracy)

Nakłady a wielkość produkcji Funkcja produkcji

admin — Sun, 09 Mar 2008 23:56:30 +0000

funkcja produkcji – czynniki produkcji - zdolności produkcyjne

Funkcja produkcji określa zależność zdolności produkcyjnych Q od zaangażowanych w procesie wytwórczym czynników, np. pracy (L) i kapitału (K)

Q = F ( K , L )

Zdolności produkcyjne - maksymalne rozmiary produkcji możliwe do osiągnięcia przy danym zasobie czynników produkcji

Czynniki produkcji:
· praca · kapitał · ziemia · postęp techniczny

Postęp techniczny w zakresie:
· produktu (nowe produkty)
· procesu produkcyjnego (nowe technologie)

Postęp techniczny w dziedzinie procesu produkcyjnego:
· kapitało- i pracooszczędny
· kapitałochłonny i pracooszczędny
· kapitałooszczędny i pracochłonny
· kapitałoobojętny (neutralny) i pracooszczędny ® (większość wynalazków)
· kapitałooszczędny i pracoobojętny

współczynnik kapitałochłonności produkcji m = K / Q
współczynnik pracochłonności produkcji p = L / Q ( w = Q / L )
techniczne uzbrojenie pracy u = K / L

( w – wydajność pracy )

Funkcja produkcji charakteryzuje więc zbiór technicznie efektywnych metod wytwarzania

Metoda wytwarzania jest technicznie efektywna, gdy nie istnieją inne metody, które do wytworzenia tej samej wielkości produkcji zużywają przy danym nakładzie jednego czynnika – mniej drugiego.