Ekonomia

1. Nasiłowski M.: System rynkowy. Podstawy mikro- i makroekonomii, Wydawnictwo Key Tex, Warszawa 1996:
· roz.5. Analiza czynników produkcji
· 5.1. Krzywa produktu całkowitego… s. 97-99
· 5.2. Wybór najbardziej efektywnej kombinacji… s. 100-104
· roz. 6. Teoria funkcjonowania przedsiębiorstwa s. 117-153

2. Begg D., Fischer S., Dornbusch R.:Ekonomia tom 1, PWE, Warszawa 1993
lub: Begg D., Fischer S., Dornbusch R.:Ekonomia. Mikroekonomia, PWE, Warszawa 1996
· roz. 7. Zachowanie i organizacja przedsiębiorstwa s. 172-198
· roz. 8. Rozwinięcie teorii podaży: koszty a produkcja s. 200-229

3. Samuelson P.A., Nordhaus W.D.: Ekonomia 1, PWN, Warszawa 1995
· roz. 21. Analiza kosztów s. 691-713

4. Oyrzanowski B.: Mikroekonomia, z serii „Biblioteka menedżera”, Wydawnictwo Profesjonalnej Szkoły Biznesu, Kraków 1996
· roz. III.5. Teoria produkcji s. 77-92
· roz. III.6. Przedsiębiorstwo. Strona podaży i popytu… s. 95-113

Uchylamy założenie, że kapitał jest czynnikiem produkcji, który nie ulega zmianie. Teraz zmieniają się (dostosowują się do warunków rynkowych) wszystkie czynniki produkcji.

Przychody skali:
· stałe: Q ( l N ) = l Q ( N ), l ł 1
· rosnące: Q ( l N ) > l Q ( N ), l ł 1
· malejące: Q ( l N ) < l Q ( N ), l ł 1
gdzie: Q – produkcja, N – nakłady na produkcję

Korzyści skali produkcji (rosnące przychody ze skali produkcji) są związane z:
· niepodzielnością procesu produkcji i istnieniem kosztów stałych (które rozkładają się na mniejszą lub większą produkcję)
· specjalizacją (wyższa wydajność pracy)
· niepodzielnością drogich, nowoczesnych, skomplikowanych maszyn ucieleśniających postęp techniczny (wyższa wydajność kapitału)

Niekorzyści skali produkcji są związane z:
· menedżerskimi niekorzyściami skali (trudności w zarządzaniu zbyt dużym przedsiębiorstwem, nadmierna biurokratyzacja)
· wyższymi kosztami transportu

Krzywe kosztów całkowitych i zmiennych mają kilka charakterystycznych punktów. Są to:
· punkt przegięcia funkcji kosztów zmiennych (a) - odpowiada mu minimum kosztów krańcowych
· punkt styczności linii prostej poprowadzonej z początku układu osi współrzędnych z funkcją kosztów zmiennych (b) - odpowiada mu minimum przeciętnych kosztów zmiennych
· punkt styczności linii prostej poprowadzonej z początku układu osi współrzędnych z funkcją kosztów całkowitych (d) - odpowiada mu minimum przeciętnych kosztów całkowitych

Rosnąca krzywa kosztów krańcowych przecina krzywą przeciętnych kosztów zmiennych oraz krzywą przeciętnych kosztów całkowitych w punktach, gdzie osiągają one swoje minima (odpowiednio w punktach b’ oraz d’ na rys. „Optimum techniczne przedsiębiorstwa”) .